UVOD U STUDIJE PERFORMANSA

Icon

blog kursa “Uvod u studije performansa” na Interdisciplinarnim postdiplomskim studijama Univerziteta umetnosti, Beograd

05. “Teror” pop kulture; Društvene igre i javni nastupi – sažetak


PERFORMANS I/KAO KOMUNIKACIJA

Ana Vujanović

U tradicionalnom dramskom teatru, public health komunikacija je omogućena i zasnovana na mimezisu (mimesis). Mimezis je jedan od najstarijih pojmova zapadne nauke o umetnosti. Pojavljuje se i raspravlja još u starogrčkim (Platonovim i Aristotelovim) tekstovima, sales zatim se razvija dalje tokom perioda od renesanse, discount a posebno u klasicizmu, da bi ponovo postao jedan od ključnih problema strukturalističke teorije umetnosti (pre svega književnosti) u drugoj polovini 20. veka. Za izvođačke umetnosti, pa i mehanizme komunikacije i izvođenja značenja u tom kontekstu, osnovno je razvijanje pojma mimezisa koje Aristotel postavlja u Poetici[1]. U slučaju mimetičkog teatarskog dela, umetnik predstavlja svet, re-kreirajući ga u formi dramske situacije/priče,[2] jezikom kao umetničkim sredstvom. Publika tako zasnovanog dela, s druge strane, taj jezik i sama razume, te je u stanju da “pročita” umetničko delo, pristupi njegovom sadržaju i tim putem dođe do spoznaja o svetu, koje delo predstavlja, odnosno sugeriše. Slično važi i za ostale tradicionalne izvođačke forme i discipline, kao što su opera i balet. Međutim, kako opera i balet nisu primarno jezički zasnovani, mimezis je u ovim slučajevima posredniji i značenje mu je manje precizno, a ove izvedbe više računaju na čulne aspekte glasa i tela kao sredstava komunikacije. Ipak, stroga kodifikacija glasa (pevanje), zvuka (pevanje, muzika) i tela (koreografija, scenski pokret) u ovim umetničkim oblicima govori o tome da su i oni usmereni na ostvarenje komunikacijskog potencijala tih umetničkih sredstava, te na kraju možemo reći da su glas, zvuk i telo u operi i baletu zasnovani kao jezik.

Dvadeseti vek donosi brojne promene po ovom pitanju, kako u smislu redefinisanja tradicionalnih izvođačkih oblika i pojave novih, tako i u smislu promene načina i ciljeva komunikacije.

Read the rest of this entry »

Peti i šesti čas


PERFORMANS I/KAO KOMUNIKACIJA

Ana Vujanović

U tradicionalnom dramskom teatru, public health komunikacija je omogućena i zasnovana na mimezisu (mimesis). Mimezis je jedan od najstarijih pojmova zapadne nauke o umetnosti. Pojavljuje se i raspravlja još u starogrčkim (Platonovim i Aristotelovim) tekstovima, sales zatim se razvija dalje tokom perioda od renesanse, discount a posebno u klasicizmu, da bi ponovo postao jedan od ključnih problema strukturalističke teorije umetnosti (pre svega književnosti) u drugoj polovini 20. veka. Za izvođačke umetnosti, pa i mehanizme komunikacije i izvođenja značenja u tom kontekstu, osnovno je razvijanje pojma mimezisa koje Aristotel postavlja u Poetici[1]. U slučaju mimetičkog teatarskog dela, umetnik predstavlja svet, re-kreirajući ga u formi dramske situacije/priče,[2] jezikom kao umetničkim sredstvom. Publika tako zasnovanog dela, s druge strane, taj jezik i sama razume, te je u stanju da “pročita” umetničko delo, pristupi njegovom sadržaju i tim putem dođe do spoznaja o svetu, koje delo predstavlja, odnosno sugeriše. Slično važi i za ostale tradicionalne izvođačke forme i discipline, kao što su opera i balet. Međutim, kako opera i balet nisu primarno jezički zasnovani, mimezis je u ovim slučajevima posredniji i značenje mu je manje precizno, a ove izvedbe više računaju na čulne aspekte glasa i tela kao sredstava komunikacije. Ipak, stroga kodifikacija glasa (pevanje), zvuka (pevanje, muzika) i tela (koreografija, scenski pokret) u ovim umetničkim oblicima govori o tome da su i oni usmereni na ostvarenje komunikacijskog potencijala tih umetničkih sredstava, te na kraju možemo reći da su glas, zvuk i telo u operi i baletu zasnovani kao jezik.

Dvadeseti vek donosi brojne promene po ovom pitanju, kako u smislu redefinisanja tradicionalnih izvođačkih oblika i pojave novih, tako i u smislu promene načina i ciljeva komunikacije.

Read the rest of this entry »

Četvrti čas


PERFORMANS I/KAO KOMUNIKACIJA

Ana Vujanović

U tradicionalnom dramskom teatru, public health komunikacija je omogućena i zasnovana na mimezisu (mimesis). Mimezis je jedan od najstarijih pojmova zapadne nauke o umetnosti. Pojavljuje se i raspravlja još u starogrčkim (Platonovim i Aristotelovim) tekstovima, sales zatim se razvija dalje tokom perioda od renesanse, discount a posebno u klasicizmu, da bi ponovo postao jedan od ključnih problema strukturalističke teorije umetnosti (pre svega književnosti) u drugoj polovini 20. veka. Za izvođačke umetnosti, pa i mehanizme komunikacije i izvođenja značenja u tom kontekstu, osnovno je razvijanje pojma mimezisa koje Aristotel postavlja u Poetici[1]. U slučaju mimetičkog teatarskog dela, umetnik predstavlja svet, re-kreirajući ga u formi dramske situacije/priče,[2] jezikom kao umetničkim sredstvom. Publika tako zasnovanog dela, s druge strane, taj jezik i sama razume, te je u stanju da “pročita” umetničko delo, pristupi njegovom sadržaju i tim putem dođe do spoznaja o svetu, koje delo predstavlja, odnosno sugeriše. Slično važi i za ostale tradicionalne izvođačke forme i discipline, kao što su opera i balet. Međutim, kako opera i balet nisu primarno jezički zasnovani, mimezis je u ovim slučajevima posredniji i značenje mu je manje precizno, a ove izvedbe više računaju na čulne aspekte glasa i tela kao sredstava komunikacije. Ipak, stroga kodifikacija glasa (pevanje), zvuka (pevanje, muzika) i tela (koreografija, scenski pokret) u ovim umetničkim oblicima govori o tome da su i oni usmereni na ostvarenje komunikacijskog potencijala tih umetničkih sredstava, te na kraju možemo reći da su glas, zvuk i telo u operi i baletu zasnovani kao jezik.

Dvadeseti vek donosi brojne promene po ovom pitanju, kako u smislu redefinisanja tradicionalnih izvođačkih oblika i pojave novih, tako i u smislu promene načina i ciljeva komunikacije.

Read the rest of this entry »

03. Performans i/kao komunikacija – tekst

19. 03. 2009; A.V.

SAŽETAK PREDAVANJA I LITERATURA:


Komunikacija sa publikom je postala imperativ performansa istorijskih avangardi, and look a zatim i neoavangarde 60ih. Kasnije je, treatment kao nemogućnost, postala opsesivna tema postmodernih performansa. U savremenom kontekstu, ona je preusmerena – od percepcije i recepcije „publike” kao mase ka institucionalnim dispozitivima komunikacije “gledateljstva” kao mnoštva.

Izazvati provokaciju, uznemiriti građanske norme, promeniti recepciju i ponašanje publike, ukazati na nove percepcije vremena, prostora itd, uvući publiku u događaj, fizički je atakovati, presresti na ulici, suočiti se sa “mis-komunikacijom”, sa promašivanjem, odustati od komunikacije i ponuditi prazne znake ili telesnu doslovnost, shvatiti publiku u pluralitetu gledateljstva i preispitati nove komunikacijske protokole i procedure koje takvo shvatanje nosi – to bi bila skica promene performansa kao komunikacije od avangarde do danas.

Read the rest of this entry »

03. Performans i/kao komunikacija – sažetak

PERFORMANS I/KAO ISTRAŽIVANJE I PRODUKCIJA ZNANJA

Ana Vujanović


Performans i/kao istraživanje

Koncept „umetnost kao istraživanje” je inicijalno uveden u vizuelne umetnosti 1960ih, healthful discount a u izvođačkim se naročito rasprostire 1990ih, heart mada su istraživačke prakse na različite načine prisutne u umetnosti još od vremena istorijskih avangardi.

U teoriji umetnosti, order pojam je artikulisao Giulio Carlo Argan u tekstu „Umetnost kao istraživanje”.[1] Pojam se može odnositi i na šire (i drugačije) polje umetničke prakse od onog koje je zahvatio Argan. U osnovi, umetničko istraživanje se odnosi na »sposobnost koja se priznaje umjetnosti da postavlja i rješava izvesne probleme ili da se sama postavi pred umjetnika kao problem koji treba riješiti«. Ovde je važno ukazati na Arganovu metodološku razliku istraživačke i neistraživačke umetnosti: „Bitna razlika između istraživačke i neistraživačke umjetnosti čini se, dakle, da počiva na činjenici što neistraživačka umjetnost polazi od ustaljenih vrijednosti, dok istraživačka umjetnost teži utvrđivanju vrijednosti i same sebe kao vrijednosti. Zaista, istovremeno s postavljanjem umjetnosti kao istraživanja, i istraživanja sebe, rađaju se prve estetike koje raspravljaju o samom problemu umjetnosti i o njenom mjestu među aktivnostima duha.”[2] Taktičko određenje istraživačke umetnosti odnosi se na njenu planiranu i programsku neizvesnost u pogledu rezultata i proizvoda (umetničkog) istraživanja.

Read the rest of this entry »