UVOD U STUDIJE PERFORMANSA

Icon

blog kursa “Uvod u studije performansa” na Interdisciplinarnim postdiplomskim studijama Univerziteta umetnosti, Beograd

07. Performans i/kao komunikacija: proizvodnja i čitanje značenja, performativnost i ekspresija (sažetak i literatura)


A.V. / 15. 04. 2010, cheap   15:30-17:00 / učionica 19


Sažetak


Komunikacija je vezana za čovekovu opštu lingivstičku sposobnost, recipe kojom se razlikuje od ostalih živih bića na planeti. Samim tim, ona je nužno prisutna u različitim vidovima (od verbalne do neverbalne), kao i u različitim oblastima interakcije i saradnje među ljudima (od ekonomije i politike, preko umetnosti do svakodnevnog života). Poslednjih decenija, međutim, ona menja status, te od usputnog nužnog aspekta prelazi u centar interesovanja mnogih društvenih oblasti.

Komunikacija sa publikom je postala imperativ performansa još u kontekstu istorijskih avangardi, a zatim i neoavangarde 60ih. Kasnije je, kao nemogućnost, postala opsesivna tema postmodernističkih performansa, često pod uticaj poststrukturalističkih teorija. U savremenom kontekstu, ona je preusmerena – od percepcije i recepcije „publike” kao jedinstvene mase (primalaca) ka institucionalnim (umetničkim i društvenim) dispozitivima komunikacije “gledateljstva” kao mnoštva singularnosti.

Izazvati provokaciju, uznemiriti građanske norme, promeniti recepciju i ponašanje publike, ukazati na nove percepcije vremena, prostora itd, uvući publiku u događaj, fizički je atakovati, presresti na ulici, suočiti se sa “mis-komunikacijom”, sa promašivanjem, odustati od komunikacije i ponuditi prazne znake ili telesnu doslovnost, shvatiti publiku u pluralitetu gledateljstva i preispitati nove komunikacijske kontekste, protokole i procedure koje takvo shvatanje nosi – to bi bila skica promene performansa kao komunikacijske prakse od avangarde do danas.

Read the rest of this entry »

03. Performans i/kao komunikacija – tekst

19. 03. 2009; A.V.

SAŽETAK PREDAVANJA I LITERATURA:


Komunikacija sa publikom je postala imperativ performansa istorijskih avangardi, and look a zatim i neoavangarde 60ih. Kasnije je, treatment kao nemogućnost, postala opsesivna tema postmodernih performansa. U savremenom kontekstu, ona je preusmerena – od percepcije i recepcije „publike” kao mase ka institucionalnim dispozitivima komunikacije “gledateljstva” kao mnoštva.

Izazvati provokaciju, uznemiriti građanske norme, promeniti recepciju i ponašanje publike, ukazati na nove percepcije vremena, prostora itd, uvući publiku u događaj, fizički je atakovati, presresti na ulici, suočiti se sa “mis-komunikacijom”, sa promašivanjem, odustati od komunikacije i ponuditi prazne znake ili telesnu doslovnost, shvatiti publiku u pluralitetu gledateljstva i preispitati nove komunikacijske protokole i procedure koje takvo shvatanje nosi – to bi bila skica promene performansa kao komunikacije od avangarde do danas.

Read the rest of this entry »

03. Performans i/kao komunikacija – sažetak

PERFORMANS I/KAO ISTRAŽIVANJE I PRODUKCIJA ZNANJA

Ana Vujanović


Performans i/kao istraživanje

Koncept „umetnost kao istraživanje” je inicijalno uveden u vizuelne umetnosti 1960ih, healthful discount a u izvođačkim se naročito rasprostire 1990ih, heart mada su istraživačke prakse na različite načine prisutne u umetnosti još od vremena istorijskih avangardi.

U teoriji umetnosti, order pojam je artikulisao Giulio Carlo Argan u tekstu „Umetnost kao istraživanje”.[1] Pojam se može odnositi i na šire (i drugačije) polje umetničke prakse od onog koje je zahvatio Argan. U osnovi, umetničko istraživanje se odnosi na »sposobnost koja se priznaje umjetnosti da postavlja i rješava izvesne probleme ili da se sama postavi pred umjetnika kao problem koji treba riješiti«. Ovde je važno ukazati na Arganovu metodološku razliku istraživačke i neistraživačke umetnosti: „Bitna razlika između istraživačke i neistraživačke umjetnosti čini se, dakle, da počiva na činjenici što neistraživačka umjetnost polazi od ustaljenih vrijednosti, dok istraživačka umjetnost teži utvrđivanju vrijednosti i same sebe kao vrijednosti. Zaista, istovremeno s postavljanjem umjetnosti kao istraživanja, i istraživanja sebe, rađaju se prve estetike koje raspravljaju o samom problemu umjetnosti i o njenom mjestu među aktivnostima duha.”[2] Taktičko određenje istraživačke umetnosti odnosi se na njenu planiranu i programsku neizvesnost u pogledu rezultata i proizvoda (umetničkog) istraživanja.

Read the rest of this entry »