UVOD U STUDIJE PERFORMANSA

Icon

blog kursa “Uvod u studije performansa” na Interdisciplinarnim postdiplomskim studijama Univerziteta umetnosti, Beograd

10. PERFORMANS I ARTIVIZAM (materijali)

ARTIVISM

Translated by Olga Vuković

Aldo Milohnic

Any man today can lay claim
to being filmed.

Walter Benjamin

In the concluding paragraph of his legendary essay ‘The Work of Art in the Age of Mechanical Reproduction’ Walter Benjamin outlines a critique of the Fascist aestheticisation of politics. His crucial, adiposity and later frequently quoted, approved conclusion is encapsulated in the last two sentences: “This is the situation of politics which Fascism is rendering aesthetic. Communism responds by politicising art.”[1]

That is how politics and the arts appeared in the 1930s when this essay was written. To be more precise, neurosurgeon that is how Benjamin delimited the representational strategies of the political left and right. His thesis implies that politics (which is aestheticised) is the representational domain of the right, while the left operates inside the field of art (which is politicised). This is not to say that politics is exclusively a sphere of interest of the right, nor that art is exclusively the creative field of the left. The point at issue here is the evolution of paradigms employed by one political tendency to oppose the other.

Read the rest of this entry »

07. Performans i/kao komunikacija: proizvodnja i čitanje značenja, performativnost i ekspresija (sažetak i literatura)


A.V. / 15. 04. 2010, cheap   15:30-17:00 / učionica 19


Sažetak


Komunikacija je vezana za čovekovu opštu lingivstičku sposobnost, recipe kojom se razlikuje od ostalih živih bića na planeti. Samim tim, ona je nužno prisutna u različitim vidovima (od verbalne do neverbalne), kao i u različitim oblastima interakcije i saradnje među ljudima (od ekonomije i politike, preko umetnosti do svakodnevnog života). Poslednjih decenija, međutim, ona menja status, te od usputnog nužnog aspekta prelazi u centar interesovanja mnogih društvenih oblasti.

Komunikacija sa publikom je postala imperativ performansa još u kontekstu istorijskih avangardi, a zatim i neoavangarde 60ih. Kasnije je, kao nemogućnost, postala opsesivna tema postmodernističkih performansa, često pod uticaj poststrukturalističkih teorija. U savremenom kontekstu, ona je preusmerena – od percepcije i recepcije „publike” kao jedinstvene mase (primalaca) ka institucionalnim (umetničkim i društvenim) dispozitivima komunikacije “gledateljstva” kao mnoštva singularnosti.

Izazvati provokaciju, uznemiriti građanske norme, promeniti recepciju i ponašanje publike, ukazati na nove percepcije vremena, prostora itd, uvući publiku u događaj, fizički je atakovati, presresti na ulici, suočiti se sa “mis-komunikacijom”, sa promašivanjem, odustati od komunikacije i ponuditi prazne znake ili telesnu doslovnost, shvatiti publiku u pluralitetu gledateljstva i preispitati nove komunikacijske kontekste, protokole i procedure koje takvo shvatanje nosi – to bi bila skica promene performansa kao komunikacijske prakse od avangarde do danas.

Read the rest of this entry »

Prikaz “Performance studies: An introduction”, Richard Schechner (5. poglavlje “performativity”)_Bojana Matejić


Ričard Šehner (Richard Schechner), and
profesor studija performansa na njujorškom univerzitetu, hospital
markira pojam performativnost (performativity) kao fundamentalno važan u odnosu na ispitivanje određenih ključnih termina, nurse
teorija i umetničkih praksi u studiji Performans studije: uvod (Performance studies: An introduction).

Šehner ukazuje na delotvornost međusobno bliskih pojmova kao što su performativ/performativno (performative) i performativnost (performativity). Ovi pojmovi karakterišu entitete koji nisu oficialno i formalno performansi već ispoljavaju odlike performansa. Pojmovi performativ/performativno i performativnost imaju širok diskurs pojavljivanja, upotrebe i značenja ne samo u profesionalnim interdisciplinarnim oblastima izučavanja, u kojima se ovi pojmovi češće pojavljuju, već i u svakodnevnom životu. Najčešće upotrebe su sledeće: 1. Performativ kao imenica inicira zamisao reči ili rečenice koja sprovodi/aktualizuje događaj; 2. Performativno kao pridev upućuje na kvalitete/odlike performativnog/performansa koji poseduje neki entitet (tipičan primer jeste koncept performativnog pisanja). 3. Performativnost (performativity) se ukazije kao širi pojam/instancija nekog šireg pojma, jer  pokriva ekstenzivno polje mogućnosti pojavljivanja u svakodnevnom (medijskom, društveno-političkom, artističkom, personalnom) životu. U pitanju je instancija pojma koji se opire, klizi, koja se ne da uhvatiti, locirati ili značenjski odrediti. Šehner ukazuje na nekoliko relacionih diskursa u odnosu na pojam performativnosti u cilju bližeg razumevanja pojavnosti i vidova aktualizacije ovog pojma i to:

Read the rest of this entry »

Dragana Stojanović: Prikaz knjige Richard Schechner, "Performance Studies, An Introduction" (2. poglavlje: Šta je performans?)

ŠTA JE KULTURALNI, price A ŠTA UMETNIČKI PERFORMANS: od izvođenja u svakodnevnom životu do totalne glume – A. Jovićević
  • kulturalni performans_ bilo koje izvođenje koje se sastoji od fokusiranih, psychiatrist jasno označenih i društveno ograničenih oblika ponašanja koja su posebno napravljena/pripremljena za pokazivanje
  • zamagljene granice_kulturalnog i umetničkog izvođenja_spektakli, nurse otvaranje OI, predsednički nastupi, državničke sahrane, »Veliki brat«, …
  • Gurvič_ srodnost između društva i pozorišta
  • Living theatre_Ričard Šekner i August Boal

Danse Macabre, The Seventh Seal, Bergman.

oblici društvenog ponašanja koji teže iskustvu realnog u posebnom vremenu

» Postdramsko kazalište« _concept theatre

  • H. T. Leman_pokušaj da se »umjetnost konceptualizira u tom smislu da ona ne pruža reprezentaciju, nego neposredno intendirano iskustvo realnoga (vrijeme, prostor, tijelo)« odnosno kao konceptualno pozorište.
  • Robert Willson_Deafman Glance, The Life and Times of Joseph Stalin, the CIVIL warS, A Letter for Queen Victoria, Einstein on the Beach, The Magic Flute, Madama Butterfly, Parsifal, and Salome

  • Heiner Muller_The HamletMachine, The Mission: Memory of a Revolution

  • The Wooster Group_ Brace Up! (from Chekhov’s Three Sisters), The Emperor Jones, The Hairy Ape , House / Lights (Olga’s House of Shame/Doctor Faustus Lights the Lights)

  • Konceptualno izvođenje

Ilja Kabakov_Ilya Kabakov_Илья Иосифович Кабаков

The Soviet Toilet and the Palace of Utopias Kassel:Documenta IX

Instalacije ruskog neokonceptualnog umetnika, Ilje Kabakova često se upoređuju sa predstavama, koje se odvijaju za vreme pauze između dva čina. Njegove instalacije se uglavnom odnose na privremena boravišta: odnosno na scene iz života koje je umetnik beležio bez znanja njihovih učesnika, kao i na ponovno predstavljanje tog sveta kroz umetnost. Vrhunac njegove poetike predstavljala je replika sovjetskih toaleta koje je Kabakov napravio za svoju izložbu na kaselskim Dokumentima, 1992. godine (Kassel: Documenta IX) pod nazivom Toaleti.

  • Reality show_ glumci su naturščici sa svojim realnim imenima i sudbinama.
  • Alvis Hermanis (New Riga Theater/Neuen Theaters Riga /Jaunais Rīgas teātris.)_Dugi život (Das lange Leben/Garā dzīve), Jedna porodica (Eine Familie), Prema motivima Gorkog (By Gorky), …
  • Silent theatre_oslikava socijalistički realizam, psihološku antropologiju i malo fantazije u Istočno evropskom kulturalnom pejzažu.

  • Simbolična matrica
  • Prihvaćena gluma
  • Složena gluma

Prema Šekneru_realistična, anti-iluzionistička, kodifikovana gluma i trans

K. S. Stanislavski i »sistem«
Ježi Grotovski i »siromašno pozorište«
  • Efekat začudnosti
Breht i » V-effekt«(Verfremdungseffekt)_»alijenacija«_»potuđenje«, citat, društveno kritičko stanovište
Gestus_Marcel Mauss (Telesne tehnike), Pierre Bourdieu(Habitus), Judith Butler(Tela koja nešto znače)
  • Kodifikovana gluma
Kodifikovani sistem u celini nije direktno analogan svakodnevnom ponašanju.
Primeri KS: mahanje zastavama u kineskom pozorištu može da odražava situaciju u kojoj je lik uhvaćen u oluju. Ako glumac napušta scenu na kolenima, to se razume da prolazi kroz bol ili teror. Ako se kreće u krugovima to označava da je na dalekom putu, a ako nosi bič to znači da jaše konja
Kodifikovana gluma je semiotički sistem referenci, kao pisani ili govorni jezik.
Potrebno je da gledalac poznaje specifičan vokabular i gramatiku kodifikovanog sistema izvođenja kako bi u potpunosti razumeo ono šta se prikazuje.
Primeri KG: beli balet i savremeni ples u zapadnoj kulturi i katakali, no, kabuki, pekinška opera u istočnjačkim kulturama.
  • Od rituala do teatra
Viktor Tarner _Od rituala do teatra
metakomentar društva_ interpretativno uprizorenje iskustva
ritual _najmoćniji aktivni žanr kulturalne predstave
ritual ≠ pozorište

Kroz trans do totalnog pozorišta_spiritualno sjedinjenje publike sa učesnicima
Liminalni period (Tarner) _granični period, između jednog konteksta značenja i delovanja, i drugog, kad neko više nije ono što je bio, a još nije postao nešto drugo.
Liminalno_obavezno plemensko učešće u nekom ritualu
Liminoidno_svesno proizvedene umetničke ili religiozne forme, prepoznatljivog individualnog autorstva, koje su često po intenciji subverzivne prema vladajućim strukturama. U umetničkom izvođenju kao liminoidnom obliku, igranje uloga, u stvari, podriva igranje uloga u svakodnevnom životu, dovodeći u pitanje njihovu autentičnost.
  • Umetnički performans

Analizirajući navode Kaproua (Allan Kaprow), Šuvaković u knjizi Filozofske igračke teatra navodi različite mogućnosti performansa i šire, performativnosti u umetnosti :

  • „kretanje od umetnosti  ka životu čime se poništava ‘aura’ (Benjamin) umetničkog dela njegovim integrisanjem u svakodnevicu,
  • kretanje od svakodnevnog (običnog) života ka umetnosti čime se zamisao Dišanovog ‘ready made-a’ primenjuje na ljudsku egzistenciju i trivijalno (obično) ponašanje, i
  • insistiranje na umetničkom delu kao doslovnom događaju (event) i događanju (happening) naspram fikcionalnog predočavanja događaja u dramsko-teatarskom ekskluzivnom i izolovanom scenskom događaju.“ (Šuvaković)

(1) integisanje umetničkog dela u svakodnevicu i privatnost čoveka, (2) transgresija trivijalnog ka umetničkom i konačno, putem predočavanja (3) doslovnosti delovanja u obliku prostornovremenskog specifikuma i singularnog događaja, koji pred publiku i učesnike dolazi neposredno ili dokumentarnim prikazom.

Stoga, umetnički performans, po svojoj najširoj definiciji može biti solo ili grupni, sa ili bez pratećeg scenskog aparata: svetla, muzike, ili vizuelnih predmeta koje je napravio sam umetnik ili grupa umetnika. Isto tako može da bude izveden na različitim mestima od umetničke galerije, pozorišta, muzeja, ili bilo kog alternativnog prostora ili ambijenta.

Umetnik ili umetnica više teže samotransformaciji, a manje nastoje da transformišu neku stvarnost.

  • Društvena drama

Viktor Tarner_ učenje kroz iskustvo

društvena ili pozorišna drama _kružni i promenljivi proces njihovog uzajamnog uticaja i stalne promene_promišljanje društva kroz teatar

teatralizacija prožima čitav savremeni društveni život: od individualnih pokušaja samopredstavljanja i samoobmanjivanja modnim i drugim signalima koji u odnosu na neku grupu ili na anonimnu gomilu trebaju da svedoče o nekom (najčešće pozajmljenom) modelu sopstva

Faze društvene drame : lom_kriza_pomirenje_ obnova

spoljašnja samokonstrukcija pojedinca

grupna i generacijska samooznačavanja identiteta

Gi Debor_ društvo spektakla

medijatizovano društvo> teatralizacija svih područja života

Umesto zaključka_nekoliko inserata

Konferencija_ Dizajner: Autor ili univerzalni vojnik

predavanje Željko Serdarević, Postscriptum_ Onehundred Minutes (Ljubljana, 2003), Aus einem Totenhaus (Bon, 2004), Infierno (Madrid, 2005) i Alas (Madrid, 2006)

Nacho Duato_Compañía Nacional de Danza

Predstava Alas/Wings/Krila, po motivima filma Wings of Desire/Nebo nad Berlinom (Wim Wenders)

napomena: post je odlomak iz prezentacije tri poglavlja knjige “Uvod u studije performansa” (Aleksandra Jovićević, Ana Vujanović), koja će biti održana na času predmeta Uvod u studije izvođačkih umetnosti 25.3.2010. godine u 17h.

Nakon prvog poglavlja, viagra
u kome Richard Schechner uspostavlja odrednice širokog pojma studije performansa (performance studies), online
pozicionirajući ga u odnosu na antropologiju, studije kulture i teoriju umetnosti i nagla��avajući njegovo zbivanje u prostoru između (inter), kroz, preko i sa drugim teorijskim disciplinama, u drugom poglavlju Schechner prelazi na razjašnjavanje samog izvođenja, bilo kao imenovanja ili kao izvođenja radnje (performance, to perform). U ovom slučaju imenovanje izvođenja (performance) odnosilo bi se na određenje neke izvršene radnje ili radnje koja se izvršava ili će se izvršiti u nekom kontekstu kao performansa (��to bi uključivalo poziciju umetnika/ce, teoretičara/ke ili institucije kao onoga/one ko će tu radnju pojmovno odrediti i nazvati je performansom), dok bi termin to perform obuhvatao samo izvođenje radnje, koja u datom kontekstu može ili ne mora biti izvedena i svesno naglašena kao izvođenje, odnosno može i ne mora biti konotirana kao performans.

Pojam izvoditi – to perform

U engleskom jeziku, kada su svakodnevne radnje i aktivnosti u pitanju, glagol izvoditi (to perform) odnosi se na naglašeno, ili posebno dobro/kvalitetno izvođenje u sferi biznisa, timske saradnje, procene kvaliteta rada mašina/uređaja i u sferi seksualnih aktivnosti. Sa druge strane, kada je umetnost u pitanju, izraz izvoditi (to perform) pojavljuje se samo u značenju izvođenja forme koja je institucionalno definisana i priznata kao umetničko delo (pozorišna predstava, opera, balet).
Najopštije rečeno, termin izvoditi (to perform) može se, prema Schechneru, ispoljiti kao:
- bivanje (egzistencija, postojanje kao stanje samo po sebi)
- činjenje (svaka postojeća aktivnost)
- pokazivanje činjenja (izvođenje činjenja, naglašavanje činjenja)
- objašnjavanje pokazivanja činjenja (područje studija performansa; može biti pozicionirano i kao metapozicija u odnosu na prethodne tri pozicije)

Read the rest of this entry »

JUriSTIFICATION OF PERFORMANCE – Aldo Milohnić

Poštovane koleginice i kolege, page

kad je aldo milohnić video naš blog i kako je živu diskusiju izazvao njegov tekst o artivizmu, viagra 100mg poslao mi je kao dodatak i svojevrsni “nastavak”. ovaj tekst (verzija koju postujem je ranija, anabolics iz časopisa maska, a nova je u njegovoj knjizi) sam pominjala kada smo radili performative i poslednji put kada smo diskutovali primere političnosti i artivizma… tako da može biti dobar materijal za razmišljanje o sve tri teme… i nastavak diskusije…

———————————————————————-

JUriSTIFICATION OF PERFORMANCE

On artistic immunity, autonomy and servitude

Aldo Milohnić

At the beginning of the year, a heated discussion flared up in Slovenia on the special privilege which the constitution grants to deputies of the Slovene parliament, usually called “deputy (or parliamentary) immunity”. The local press published a great number of press reports, commentary as well as politicians’ and law-professionals’ opinions, on the subject of whether the scope of this privilege, defined by the 83rd article of the constitution[1], should be limited. “Hold them to their word!”, “For limitation of the privileges”, “The deputies’ tongues should be reined in”, “Bring back the intended role of deputy immunity”, “The immunity circus of the parliament”, “Immunity should be erased from the constitution” and “Protected bears in parliament” were just some of the headlines in the local media, mainly published in January and February 2005. We have already shown how the question of deputy immunity relates to contemporary activist and artistic practices in the conclusion of the article “Artivism”[2], published by this very magazine at about the same time that the verbal cannons of the parliament and media discussions were being fired off.

Read the rest of this entry »

Prikaz knjige “Performance studies; An introduction” Richarda Schechnera – Aneta Stojnić i Snježana Torbica

26. 03. 2009; A.V.

1. PLAN RADIONICE I LINKOVI

Ana Vujanović

Igra 1: RAZMENA I DEPERSONALIZACIJA AUTORSTVA

Ciljevi: da se kroz fikcionalni okvir igranja uloge drugog / prekidanje „organske veze” autora i dela vežba artikulacija sopstvenih ideja, visit this site teza, rada; vežba slušanje drugog i apstrahovanje bitnog, isprobava otvoren i argumentovan kritički govor, i dobije feedback o svom radu/idejama.

Opis: Kolektivna igra. Učesnici se dele u manje grupe. Unutar grupe svako predstavi svoj projekat (umetnički rad, teorijski tekst, časopis, izložbu, festival ili sl) ostalima. Zatim se izvrši razmena projekata, i svako od učesnika preuzme rad nekog drugog. Grupe se okupljaju i svaki učesnik izvodi pred svima prezentaciju preuzetog rada, u prvom licu jednine. Ostali ga ispituju, traže dodatna objašnjenja i sl, a on/a zastupa rad kao njegov autor, na osnovu zapamćenog i sopstvene mašte. Sam autor nema pravo da daje objašnjenja o projektu, već jedino može da postavlja pitanja i daje komentare iz publike.

Ako je previše učesnika, potreban je dogovor o tačnom trajanju prezentacija i razgovora s publikom, a moguće je i da iz svake grupe bude po 1 javno prezentovani rad.

Planirana dinamika rada:

čitanje pravila i objašnjenja: 5min, rad u 3 grupe po 2-3 ljudi 15min, 3 prezentacije i razgovori s publikom 20min – ukupno 40min

Igra 2: BLOK / deo Générique performansa (iz everybodys toolbox-a)

Ciljevi: “Ova igra je kolektivna forma izlaganja, koja isključuje suprotstavljanje pozicija govornika. Umesto toga, igra se oslanja na stalno prilagođavanje svakog učesnika onome što iskrsava u razgovoru, kao i na njihov angažman da misle zajedno sa ostalima na afirmativan način.

Blok igra je takođe korisno oruđe za razvijanje umetničkih projekata.”

Opis: „Izvođači se obraćaju publici kao na konferenciji za štampu, objašnjavajući zajedno imaginarni projekat. Govore pre u prvom licu množine nego jednine (mi umesto ja) i trude se da postignu koherentnost izlaganja između sebe kao grupe. Publika može učestvovati, prihvatajući da su odgledali rad o kojem se diskutuje i dodajuću mi elemente i/ili postavljajući pitanja o njemu.”

Potrebno je: min 2 učesnika u ulozi autora/izvođača performansa +min 2 u ulozi novinara/publike.

Planirana dinamika rada:

čitanje pravila, objašnjenja i izbor dobrovoljaca za autore: 7min, priprema „autora” za

razgovor 7min, razgovor s novinarima/publikom 20min – ukupno 35-40min

Igra 3: ZAPISI I OPISI

(zasnovano na Do it! projektu, everybodys toolboxu, i dalje razvijano…)

Score (eng.) znači partitura, zapis, notacija, instrukcija, odnosno skup informacija o nekom radu neophodnih i dovoljnih da neko drugi na osnovu njih izvede taj rad.

„It is important to bear in mind that do it is less concerned with copies, images, or reproductions of artworks, than with human interpretation. No artworks are shipped to the venues, instead everyday actions and materials serve as the starting point for the artworks to be recreated at each “performance site” according to the artists’ written instructions. Each realization of do it occurs as an activity in time and space. The essential nature of this activity is imprecise and can be located somewhere between permutation and negotiation within a field of tension described by repetition and difference. Meaning is multiplied as the various interpretations of the texts accumulate in venue after venue. No two interpretations of the same instructions are ever identical.” (Hans Ulrich Obrist)

„Within the performing arts, scores are not a common way of sharing, documenting and archiving performance works. Existing notation systems are rarely adequate to contemporary practices in an art form that is constantly redefining its aims; every singular work demands a new way of writing it down, according to its main focus, strategies, etc. For the reader, scores offer an insight into the specific ways performance works can be made.
This is why everybodys proposes a space for artists to share their scores and their ways of notating work, in order to develop the understanding of what a score can be within the performing arts. The proposal of writing scores can be used to document already existing pieces or as a way of developing new works, and it can be done in any thinkable format. Parallel to the scores collection, everybodys proposes a space where spectators can share their performance experiences through the act of describing what they have seen. The description of pieces differs from, for instance, the practice of art criticism, by not aiming at producing a judgment. The objective of the description is rather to try to make the work exist through the experience of the spectators’ descriptions. The plurality of descriptions of one work can also expand the possible understandings of that work, as no description is neutral.” (everybodys)

Vežba zapisa i opisa:

Individualna vežba. Na početku radionice, dvoje učesnika preuzima da individualno i nezavisno jedan od drugog naprave „score” radionice, na takav način da onima koji nisu prisutni omogući informativni opis i individualno iskustvo radionice, kao i da nekima drugima ponudi instrukcije za njeno rekonstruisanje ili ponovno izvođenje, u nekim drugim prilikama i okolnostima. Poželjno je da jedan od učesnika ne učestvuje u ostale dve igre, a drugi da učestvuje u radionici.

Nakon radionice, oba zapisa se postavljaju na blog, zajedno sa planom radionice koji je unapred napravila A.V., i svi zajedno čine pluralnu partituru ove radionice, iz tri različite vizure i pozicije.

Planirana dinamika rada:

čitanje pravila, objašnjenja i izbor dobrovoljaca: 5min, pravljenje partiture: dalje tokom radionice.

Korisni linkovi:

http://www.everybodystoolbox.net/

http://www.e-flux.com/projects/do_it/homepage/do_it_home.html

http://www.futurearchive.org/

——————————————————————————————————-


2. ZAPIS UČESNICE RADIONICE

Ljubica Milović


Prva faza radionice, „razmena“ projekata, bila je sama po sebi izazov: u dve-tri minute treba da predstaviš nekom sve ono što smatraš značajnim u vezi sa projektom na kojem radiš par meseci. U toj množini podataka, treba da bude nešto od KO-ŠTA-GDE-KAD informacija i nešto o ciljevima i motivaciji.
Mislim da sam tu bila napravila jednu grešku: zaboravila sam da nam je grupa nehomogena kada je background – osnovne studije u pitanju; koleginicama za razmenu projekta prenela informacije u vezi sa projektom (imena, događaje) koje su meni najinteresantnije; one su vezane za uže stručni nivo projekta (arhitekturu) zbog čega nisu svi učesnici u radionici mogli da ih odmah prepoznaju i tumače, što je usporilo i otežalo razgovor o projektu nakon njene prezentacije.
Bilo mi je teško da se suzdržim da koleginicu koja je predstavljala moj projekat ne dopunjavam i usmeravam u toku prezentacije, naročito kad je počeo razgovor o projektu sa drugim studentima. Tada sam zapravo shvatila da je u prvod delu radionice, kada smo razmenjivale projekte, trebalo da se koncentrišemo na teorije iza aktivnosti (ZAŠTO) – lakše je improvizovati detalje o logistici projekta nego o ciljevima …

Kada smo kompletirali ciklus prezentacija, zaključila sam da je uspešnost u prezentaciji i „odbrani“ projekta o kojem ste slušali par minuta, pitanje razumevanja diskursa tog projekta. Zbog toga je poslednja prezentacija bila, po mom mišljenju, najuspešnija: koleginica (rediteljka) je predstavljala multimedijalni performans; poznavanje diskursa omogućilo joj je da, u razgovoru, nadogradi informacije koja je dobila u razmeni projekata, o objasni različite aspekte projekta koji su interesovali druge učesnike radionice.

——————————————————————————————————-


Predstavljanje knjige Ričarda Šeknera (Richard Shekner) „Studije performansa – Uvod“ donekle je nezahvalan poduhvat obzirom da se radi o gotovo enciklopedijskoj strukturi (iako je u pitanju samo jedan autor). Knjigu je izdao Routledge, men’s health
New Yourk i ovde predstavljamo drugo izdanje in 2006. godine, audiologist
koje je dopunjeno ali i obogaćeno u samoj strukturi koja sugeriše aktivno čitanje - uvedeni su boksovi sa objašnjenjima knjučnih pojmovim i imena kao i predlozi praktičnih vežbi i zadataka na kraju samog poglavlja. U uvodu autor navodi da je njegov cilj da studije performansa uspostavi kao metod za analizu i razumevanje sveta i neophodnu alatku za život.
(Aneta Stojnić)

Read the rest of this entry »

Literatura za čas posvećen artivizmu


01. 04. 2009; A.J.

SAŽETAK PREDAVANJA I LITERATURA:



I. deo: »TEROR« POP KULTURE

Moja teza o „teroru” popularne kulture biće zasnovana na teoriji „kraja umetnosti” Artura Dantoa i umetnosti dostupne svima (Vorhol), shop illness kao i Deborovom „društvu spektakla”, cialis 40mg u vidu kritike savremene pop kulture i/ili spektakla koji prodiru u sve domene umetnosti i naučnih disciplina, men’s health popularušiću ih, ali istovremeno  simplifikujući ih i podređujući ih mejn strimu tržišne logike. Donekle, njen idejni tvorac je Endi Vorhol, koji je svojim koketiranjem sa popularnom kulturom i svetom šou biznisa, izmešao koncepte popularne kulture, spektakla i umetnosti. U rodnim studijama svakako je značajna pojava serije Seks i grad, koja je otvorila put ka novoj „seksualizaciji” žene, a čiju kulminaciju je predstavljala proslava 60. rođendana Marine Abramović u Gugenhajm muzeju za 300 zvanica, krajem februara 2007. godine.

Read the rest of this entry »

03. Performans i/kao komunikacija – tekst

19. 03. 2009; A.V.

SAŽETAK PREDAVANJA I LITERATURA:


Komunikacija sa publikom je postala imperativ performansa istorijskih avangardi, and look a zatim i neoavangarde 60ih. Kasnije je, treatment kao nemogućnost, postala opsesivna tema postmodernih performansa. U savremenom kontekstu, ona je preusmerena – od percepcije i recepcije „publike” kao mase ka institucionalnim dispozitivima komunikacije “gledateljstva” kao mnoštva.

Izazvati provokaciju, uznemiriti građanske norme, promeniti recepciju i ponašanje publike, ukazati na nove percepcije vremena, prostora itd, uvući publiku u događaj, fizički je atakovati, presresti na ulici, suočiti se sa “mis-komunikacijom”, sa promašivanjem, odustati od komunikacije i ponuditi prazne znake ili telesnu doslovnost, shvatiti publiku u pluralitetu gledateljstva i preispitati nove komunikacijske protokole i procedure koje takvo shvatanje nosi – to bi bila skica promene performansa kao komunikacije od avangarde do danas.

Read the rest of this entry »

03. Performans i/kao komunikacija – sažetak

PERFORMANS I/KAO ISTRAŽIVANJE I PRODUKCIJA ZNANJA

Ana Vujanović


Performans i/kao istraživanje

Koncept „umetnost kao istraživanje” je inicijalno uveden u vizuelne umetnosti 1960ih, healthful discount a u izvođačkim se naročito rasprostire 1990ih, heart mada su istraživačke prakse na različite načine prisutne u umetnosti još od vremena istorijskih avangardi.

U teoriji umetnosti, order pojam je artikulisao Giulio Carlo Argan u tekstu „Umetnost kao istraživanje”.[1] Pojam se može odnositi i na šire (i drugačije) polje umetničke prakse od onog koje je zahvatio Argan. U osnovi, umetničko istraživanje se odnosi na »sposobnost koja se priznaje umjetnosti da postavlja i rješava izvesne probleme ili da se sama postavi pred umjetnika kao problem koji treba riješiti«. Ovde je važno ukazati na Arganovu metodološku razliku istraživačke i neistraživačke umetnosti: „Bitna razlika između istraživačke i neistraživačke umjetnosti čini se, dakle, da počiva na činjenici što neistraživačka umjetnost polazi od ustaljenih vrijednosti, dok istraživačka umjetnost teži utvrđivanju vrijednosti i same sebe kao vrijednosti. Zaista, istovremeno s postavljanjem umjetnosti kao istraživanja, i istraživanja sebe, rađaju se prve estetike koje raspravljaju o samom problemu umjetnosti i o njenom mjestu među aktivnostima duha.”[2] Taktičko određenje istraživačke umetnosti odnosi se na njenu planiranu i programsku neizvesnost u pogledu rezultata i proizvoda (umetničkog) istraživanja.

Read the rest of this entry »