UVOD U STUDIJE PERFORMANSA

Icon

blog kursa “Uvod u studije performansa” na Interdisciplinarnim postdiplomskim studijama Univerziteta umetnosti, Beograd

PRIKAZ KNJIGE “UVOD U STUDIJE PERFORMANSA“ (poglavlja 10. i 11) – Ana Isakovic


01. 04. 2009; A.J.

SAŽETAK PREDAVANJA I LITERATURA:



I. deo: »TEROR« POP KULTURE

Moja teza o „teroru” popularne kulture biće zasnovana na teoriji „kraja umetnosti” Artura Dantoa i umetnosti dostupne svima (Vorhol), doctor kao i Deborovom „društvu spektakla”, u vidu kritike savremene pop kulture i/ili spektakla koji prodiru u sve domene umetnosti i naučnih disciplina, popularušiću ih, ali istovremeno  simplifikujući ih i podređujući ih mejn strimu tržišne logike. Donekle, njen idejni tvorac je Endi Vorhol, koji je svojim koketiranjem sa popularnom kulturom i svetom šou biznisa, izmešao koncepte popularne kulture, spektakla i umetnosti. U rodnim studijama svakako je značajna pojava serije Seks i grad, koja je otvorila put ka novoj „seksualizaciji” žene, a čiju kulminaciju je predstavljala proslava 60. rođendana Marine Abramović u Gugenhajm muzeju za 300 zvanica, krajem februara 2007. godine.

Read the rest of this entry »

04. TEATRALIZACIJA SVAKODNEVNOG ŽIVOTA: IZMEĐU »TERORA« POP KULTURE I JAVNIH NASTUPA (apstrakt)

linka na seriju performans-predavanja “unfriendly takeover”, unhealthy mousonturma u frankfurtu:
http://www.unfriendly-takeover.de/
pošto ih ima mnogo u arhivi, read more a ne znam koliko su vam imena sa savremene internacionalne scene izvođačkih umetnosti poznata, healthful preporučujem performans xaviera le roya “product of circumstances”.

O projektu:

For some years now, even decades, there is talk about the fusion of artistic practice and its theory, about the crossing of the borders of genres, about self-reflective art and creative science. No wonder that Xavier Le Roy’s “Product of Circumstances” of 1999 lecture performances have become more and more popular. Popular as a thrilling, performative and discursive medium for choreographers, performers, directors and theorists alike. The seemingly narrow formal limitations of the performance lecture offer a set of unique, often quite complex opportunities and challenges. The lecture as performance, reflection as self-reflection, content as form, language as action.

Yet a lecture is not automatically a performance, and a performance not automatically a lecture. What lies behind all this? Which possibilites do lecture performances offer ­ for arts as well as for passing knowledge?

In July 2004 Unfriendly Takeover begun presenting the series of “Performing Lectures”. Within this series the practical and theoretical possibilities and borders of lecture performances are investigated as a continuous, ever changing definition in progress. Learning by watching.
Ričard Šehner (Richard Schechner), buy viagra
profesor studija performansa na njujorškom univerzitetu, nurse
markira pojam performativnost (performativity) kao fundamentalno važan u odnosu na ispitivanje određenih ključnih termina, teorija i umetničkih praksi u studiji Performans studije: uvod (Performance studies: An introduction).

Šehner ukazuje na delotvornost međusobno bliskih pojmova kao što su performativ/performativno (performative) i performativnost (performativity). Ovi pojmovi karakterišu entitete koji nisu oficialno i formalno performansi već ispoljavaju odlike performansa. Pojmovi performativ/performativno i performativnost imaju širok diskurs pojavljivanja, upotrebe i značenja ne samo u profesionalnim interdisciplinarnim oblastima izučavanja, u kojima se ovi pojmovi češće pojavljuju, već i u svakodnevnom životu. Najčešće upotrebe su sledeće: 1. Performativ kao imenica inicira zamisao reči ili rečenice koja sprovodi/aktualizuje događaj; 2. Performativno kao pridev upućuje na kvalitete/odlike performativnog/performansa koji poseduje neki entitet (tipičan primer jeste koncept performativnog pisanja). 3. Performativnost (performativity) se ukazije kao širi pojam/instancija nekog šireg pojma, jer  pokriva ekstenzivno polje mogućnosti pojavljivanja u svakodnevnom (medijskom, društveno-političkom, artističkom, personalnom) životu. U pitanju je instancija pojma koji se opire, klizi, koja se ne da uhvatiti, locirati ili značenjski odrediti. Šehner ukazuje na nekoliko relacionih diskursa u odnosu na pojam performativnosti u cilju bližeg razumevanja pojavnosti i vidova aktualizacije ovog pojma i to:

Read the rest of this entry »

05. “Teror” pop kulture; Društvene igre i javni nastupi – sažetak


PERFORMANS I/KAO KOMUNIKACIJA

Ana Vujanović

U tradicionalnom dramskom teatru, public health komunikacija je omogućena i zasnovana na mimezisu (mimesis). Mimezis je jedan od najstarijih pojmova zapadne nauke o umetnosti. Pojavljuje se i raspravlja još u starogrčkim (Platonovim i Aristotelovim) tekstovima, sales zatim se razvija dalje tokom perioda od renesanse, discount a posebno u klasicizmu, da bi ponovo postao jedan od ključnih problema strukturalističke teorije umetnosti (pre svega književnosti) u drugoj polovini 20. veka. Za izvođačke umetnosti, pa i mehanizme komunikacije i izvođenja značenja u tom kontekstu, osnovno je razvijanje pojma mimezisa koje Aristotel postavlja u Poetici[1]. U slučaju mimetičkog teatarskog dela, umetnik predstavlja svet, re-kreirajući ga u formi dramske situacije/priče,[2] jezikom kao umetničkim sredstvom. Publika tako zasnovanog dela, s druge strane, taj jezik i sama razume, te je u stanju da “pročita” umetničko delo, pristupi njegovom sadržaju i tim putem dođe do spoznaja o svetu, koje delo predstavlja, odnosno sugeriše. Slično važi i za ostale tradicionalne izvođačke forme i discipline, kao što su opera i balet. Međutim, kako opera i balet nisu primarno jezički zasnovani, mimezis je u ovim slučajevima posredniji i značenje mu je manje precizno, a ove izvedbe više računaju na čulne aspekte glasa i tela kao sredstava komunikacije. Ipak, stroga kodifikacija glasa (pevanje), zvuka (pevanje, muzika) i tela (koreografija, scenski pokret) u ovim umetničkim oblicima govori o tome da su i oni usmereni na ostvarenje komunikacijskog potencijala tih umetničkih sredstava, te na kraju možemo reći da su glas, zvuk i telo u operi i baletu zasnovani kao jezik.

Dvadeseti vek donosi brojne promene po ovom pitanju, kako u smislu redefinisanja tradicionalnih izvođačkih oblika i pojave novih, tako i u smislu promene načina i ciljeva komunikacije.

Read the rest of this entry »